Περιγραφή

Το βιβλίο για τον Δημήτρη Μανίκα αποτελεί την πρώτη μονογραφία που εκδίδεται στην Ελλάδα για τον σημαντικό αυτόν δημιουργό. Ο Μανίκας αποτελεί ισχυρό παράδειγμα αρχιτέκτονα της διασποράς, που δραστηριοποιήθηκε κυρίως στη Βιέννη, όπου και δίδαξε ως καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών. Σπουδαία δημόσια έργα του κοσμούν την αυστριακή πρωτεύουσα, όπως οι επεκτάσεις του ιστορικού κτιρίου Urania του Max Fabiani και του Μουσείου της Πόλης της Βιέννης.

Οι δεξιότητες του Μανίκα αποκαλύπτονται στον τόμο με ιδιαίτερη ενάργεια, καθώς ο ίδιος εξαντλεί κάθε δυνατότητα επεξεργασίας της μικρής κλίμακας (ενός ειδικού χαρακτηριστικού άλλωστε στην αρχιτεκτονική της Βιέννης) και εφαρμόζει με ακρίβεια το προσωπικό του ιδίωμα μιας «ευκρινούς αυστηρότητας και διαύγειας» παράγοντας συχνά ένα αποτέλεσμα που δείχνει έξω από τον χρόνο, ενώ αναζητά τον διάλογο με την παράδοση χωρίς ίχνος συναισθηματισμού ή μιμητικής αναφοράς.
Στη Βιέννη ο έλληνας αρχιτέκτονας δραστηριοποιήθηκε και στον σχεδιασμό πολυάριθμων εκθέσεων διάσημων καλλιτεχνών και άλλων δημιουργών, από τον Klimt και τον Kokoschka ως τον Carl Moll και τον Max Liebermann.

Ο Μανίκας εργάστηκε γενικότερα στον γερμανόφωνο χώρο, όχι μόνο σχεδιάζοντας κτίρια αλλά και υλοποιώντας επιτυχείς αστικές παρεμβάσεις, διαμορφώνοντας μια εντελώς προσωπική «ποιητική του ελάχιστου». Δεν έχασε επίσης ποτέ το ενδιαφέρον και την επαφή με τη γενέτειρα χώρα του, συμμετέχοντας σε πολλούς διαγωνισμούς και κερδίζοντας μάλιστα το 1999 το πρώτο βραβείο για τη διαμόρφωση της πλατείας Συντάγματος, η οποία τελικά πραγματοποιήθηκε με υπερβολικά πολλές αποκλίσεις από την αρχική πρόταση.

Στη μονογραφία των εκδόσεων Καπόν, παρουσιάζεται και εικονογραφείται αναλυτικά το αρχιτεκτονικό, πολεοδομικό και εκθεσιακό έργο του Δημήτρη Μανίκα. Εκτός από τα κείμενα του ίδιου του Μανίκα και του Α. Γιακουμακάτου, πολύ σημαντικά είναι τα σχόλια και τα κείμενα στον τόμο άλλων συνεργατών του αρχιτέκτονα, κριτικών της αρχιτεκτονικής ή προσωπικοτήτων της αρχιτεκτονικής ζωής της Βιέννης όπως οι Wilhelm Holzbauer, Ronald Reiner, Markus Kristan, Tobias Natter, Jan Tabor, Judith Eiblmayr, Wolfgang Hilger, Maria Rennhofer, Dieter Schrage, Patricia Zacek.
Στο βιβλίο εντέλει αποκαλύπτεται και κάτι άλλο: ο κοινωνικός ακτιβισμός του Μανίκα και οι πρωτοβουλίες του κυρίως στο ανήσυχο βιεννέζικο κλίμα των δεκαετιών του 1970 και 1980, όταν στην αυστριακή πρωτεύουσα ομάδες διανοουμένων και καλλιτεχνών επιχειρούσαν να υλοποιήσουν κάποια από τα οράματα της ριζοσπαστικής δεκαετίας του 1960, σε ό,τι αφορά νέες αντιλήψεις κοινωνικής συμβίωσης και δημοκρατικής και συμμετοχικής διαχείρισης του χώρου.