Τα πρώτα τους χρόνια ήταν γεμάτα από φως, ευτυχία και οικογενειακή θαλπωρή. Ύστερα, ήρθε ο πόλεμος και ο εκτοπισμός στο Άουσβιτς, ενώ μερικά παιδιά γεννήθηκαν εκεί. Χωρισμός από γονείς και αδέλφια στους «παιδικούς τομείς» στο στρατόπεδο, πειράματα, διαρκής πείνα, νοσταλγία για την οικογένεια, για ένα ζεστό κρεβάτι, για στοργή… Με υπομονή και ευαισθησία ο Άλβιν Μέγιερ αναζητούσε για δεκαετίες τα παιδιά του Άουσβιτς σε ολόκληρο τον κόσμο και εκείνα του αφηγήθηκαν —τα περισσότερα για πρώτη φορά— τις εμπειρίες μιας παιδικής ζωής ανεξίτηλα σημαδεμένης από τον θάνατο και τον αγώνα τους να ξαναβρούν τη χαμένη τους ταυτότητα και να αποκτήσουν και πάλι πίστη στη ζωή.

  • Περιγραφή

    Τα παιδιά στο Άουσβιτς: είναι η πιο σκοτεινή κηλίδα μιας σκοτεινής ιστορίας. Εκτοπίστηκαν με τους γονείς τους στο Άουσβιτς ή γεννήθηκαν εκεί, κάτω από αδιανόητες συνθήκες. Λίγα επιβίωσαν. Για όλη τους τη ζωή φέρουν τα σημάδια του πόνου, στο σώμα και στην ψυχή τους. Μεγαλώνουν μαζί με τον αριθμό κρατουμένου, που έχει ανεξίτηλα σημαδέψει το χέρι τους ή τον μηρό τους. Το Άουσβιτς είναι πάντα εδώ. Την ημέρα, το βράδυ, τη νύχτα: ο αποχωρισμός από τους γονείς και τα αδέλφια, τα λεγόμενα «μπλοκ των παιδιών» στο στρατόπεδο, τα πειράματα στα οποία υποβλήθηκαν, η μόνιμη πείνα, η λαχτάρα για την οικογένεια, για ένα ζεστό πάπλωμα, για ασφάλεια.

    Μετά την απελευθέρωσή τους, κάποια από αυτά δεν γνώριζαν το όνομά τους, ούτε την ηλικία τους ή την καταγωγή τους. Σχεδόν όλα ήταν ορφανά. Για πολύ καιρό δεν εμπιστεύονταν πια κανέναν  άνθρωπο, φύλαγαν τις δυνάμεις τους, ήταν γεμάτα φόβο. Πώς να ζήσεις μετά το Άουσβιτς; Για ολόκληρες δεκαε­τίες, ο Άλβιν Μέγιερ έψαξε, με μεγάλη υπομονή, να βρει τα παιδιά του Άουσβιτς, μίλησε με ενσυναίσθηση μαζί τους και κέρδισε την εμπιστοσύνη τους. Ορισμένα από αυτά μίλησαν για πρώτη φορά για τη ζωή στο στρατόπεδο, για την παιδική τους ηλικία, όπου ο θάνατος ήταν μονίμως παρών αλλά ποτέ φυσικός.

  • Πρόσθετες πληροφορίες

    Weight 1500 g
    Dimensions 17 × 24 cm
    Βιβλιοδεσία

    Σελίδες 704
    Εικόνες 121
    Σχέδια
    • ΜΕΓΙΕΡ, ΑΛΒΙΝ

      Συγγραφέας και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε το 1950 στο Κλόπενμπουργκ (Γερμανία). Από το 1972 ερευνά σε πολλές χώρες τα ίχνη των ελάχιστων παιδιών που επέζησαν από το Άουσβιτς. Έχει κάνει πολλές εκθέσεις και ένα ντοκιμαντέρ, διάρκειας εξήντα λεπτών, και έχει δημοσιεύσει βιβλία και πολλά άρθρα. Το πρώτο του βιβλίο γι’ αυτό το θέμα δημοσιεύτηκε το 1990 με τίτλο Die Kinder von Auschwitz [Τα παιδιά του Άουσβιτς]. 1995: Έκδοση στα ιαπωνικά. 2015: Vergiss deinen Namen nicht – Die Kinder von Auschwitz [Μην ξεχάσεις το όνομά σου – Τα παιδιά του Άουσβιτς]. 2016: The Children of Auschwitz, αγγλόφωνη, ιδιωτική έκδοση. Επιπλέον, στις δεκαετίες του 1970 και 1980, δημοσίευσε μαζί με τον Karl-Klaus Rabe πολλά βιβλία για το θέμα της ακροδεξιάς, μεταξύ των οποίων τα Rechtsextremismus unter Jugendlichen, Phantomdemokraten oder Die alltägliche Gegenwart der Vergangenheit και Unsere Stunde, die wird kommen – Rechtsextremismus unter Jugendlichen, για το οποίο οι δυο συγγραφείς τιμήθηκαν, το 1982, από το Ίδρυμα Friedrich Ebert με το βραβείο «Das politische Buch des Jahres» [Το Πολιτικό Βιβλίο της Χρονιάς]. Άλλες δημοσιεύσεις: Lebenszeichen – Gesehen in Auschwitz (μαζί με τους Christoph Heubner και Jürgen Pieplow), 1979, Alle NS-Opfer anerkennen und entschädigen (μαζί με τον Thomas Lutz), 1987, και In dunkler Zeit – Kinder im belagerten Leningrad, ομοίως το 1987, καθώς και το Einst kommt der Tag der Rache – Die rechtsextreme Herausforderung 1945 bis heute, το 1991 (μαζί με την Anne Huhn).

  • Reviews

    There are no reviews yet.

    Be the first to review “ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ. Τα παιδιά του Άουσβιτς”

    Your email address will not be published. Required fields are marked *

ΑΛΒΙΝ ΜΕΓΙΕΡ

ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ. Τα παιδιά του Άουσβιτς

34,98 31,48

Τα πρώτα τους χρόνια ήταν γεμάτα από φως, ευτυχία και οικογενειακή θαλπωρή. Ύστερα, ήρθε ο πόλεμος και ο εκτοπισμός στο Άουσβιτς, ενώ μερικά παιδιά γεννήθηκαν εκεί. Χωρισμός από γονείς και αδέλφια στους «παιδικούς τομείς» στο στρατόπεδο, πειράματα, διαρκής πείνα, νοσταλγία για την οικογένεια, για ένα ζεστό κρεβάτι, για στοργή… Με υπομονή και ευαισθησία ο Άλβιν Μέγιερ αναζητούσε για δεκαετίες τα παιδιά του Άουσβιτς σε ολόκληρο τον κόσμο και εκείνα του αφηγήθηκαν —τα περισσότερα για πρώτη φορά— τις εμπειρίες μιας παιδικής ζωής ανεξίτηλα σημαδεμένης από τον θάνατο και τον αγώνα τους να ξαναβρούν τη χαμένη τους ταυτότητα και να αποκτήσουν και πάλι πίστη στη ζωή.