Ο Γιώργος Χουρμουζιάδης (1932-2013) διακρίθηκε για το ακαδημαϊκό και επιστημονικό του έργο, ιδίως στους κλάδους της ιστορίας, της αρχαιολογίας και της μουσειολογίας. Το διάστημα 1961-1964 δίδαξε στη μέση εκπαίδευση και το 1965 ορίστηκε έφορος αρχαιοτήτων Θεσσαλίας. Το 1973 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ενώ από το 1976 έως το 1978 μετεκπαιδεύτηκε στην ευρωπαϊκή ιστορία στη Χαϊδελβέργη με υποτροφία του οργανισμού Alexander von Humboldt. Το 1981 εκλέχθηκε καθηγητής της προϊστορικής αρχαιολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ., κοσμήτορας το 1983 και αντιπρύτανης το 1985 στο ίδιο πανεπιστήμιο. Υπήρξε βουλευτής του ΚΚΕ στην Α´ Θεσσαλονίκης. Ασχολήθηκε με την έρευνα της νεολιθικής περιόδου κάνοντας ανασκαφές σε προϊστορικούς οικισμούς της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας, ενώ έχει συνδέσει το όνομά του με τις ανασκαφές στον λιμναίο οικισμό Δισπηλιού. Συνέγραψε 5 βιβλία και ανέπτυξε πλούσια αρθρογραφία, ενώ ταυτόχρονα υπήρξε μέλος πολλών Ευρωπαϊκών Αρχαιολογικών Ινστιτούτων. Ο Χουρμουζιάδης υπήρξε πρωτοπόρος στη διάδοση στην Ελλάδα των θεωρητικών κινημάτων της Νέας Αρχαιολογίας και εκδότης των περιοδικών Ανθρωπολογικά (1978-1982), Γόρδων (1991-1995) και Ανάσκαμμα (2008-2012).