Ο Δημήτρης Μανίκας είναι γεννημένος το 1938 στην Ερμούπολη της Σύρου, ο Δημήτρης Μανίκας ζει στη Βιέννη από το 1958 έχοντας ενσωματωθεί έκτοτε πλήρως στην καλλιτεχνική και αρχιτεκτονική σκηνή της πόλης. Εκεί, σπούδασε στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο, κοντά στον Karl Schwanzer και τον Erich Boltenstern, και συμμετείχε στο θρυλικό σεμινάριο λέσχης για πειραματικό σχεδιασμό, που ίδρυσε ο Günther Feuerstein. Το 1967 προσελήφθη, ως ένας από τους πρώτους συνεργάτες, στο ατελιέ του Wilhelm Holzbauer, που είχε μόλις κερδίσει τον διαγωνισμό για το Δημαρχείο του Άμστερνταμ. Μεταξύ 1970 και 1971, ο Μανίκας ήταν στο Άμστερνταμ, όπου έλαβε μέρος στoν σχεδιασμό για την κατασκευή του Δημαρχείου. Από την αρχή, ο Μανίκας συμμετείχε ενεργά σε προγράμματα αστικού σχεδιασμού και αστικής ανάπλασης σε όλη τη Βιέννη, π.χ. Σπίτελμπεργκ, Μαριαχίλφ. Το 1974 και το 1982/83 ήταν ένας από τους νέους, ακόμα τότε, αρχιτέκτονες που έλαβαν μέρος στις πρωτοποριακές εκθέσεις «Konfrontationen» («Αντιπαραθέσεις» ) και «Versuche zur Baukunst» («Πειράματα Οικοδομικής Τέχνης»). Το 1977, ο Μανίκας άνοιξε δικό του γραφείο ως ελεύθερος επαγγελματίας. Τον επόμενο χρόνο, ο Johannes Spalt τον κάλεσε στην Ανωτάτη Σχολή —σημερινό πανεπιστήμιο— Εφαρμοσμένων Τεχνών. Ξεκίνησε ως βοηθός κι αργότερα έγινε έκτακτος καθηγητής στην Τάξη των Μαστόρων του Wilhelm Holzbauer. Από το τέλος των σπουδών του, και ιδίως από τότε που εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας, σχεδίασε και κατασκεύασε κτίρια στη Βιέννη, την Αθήνα, το Παρίσι, το Βερολίνο, την Ίο και τη Σύρο. Παράλληλα, έλαβε μέρος στον σχεδιασμό και την εποπτεία προγραμμάτων αστικής ανάπλασης, ανακαινίζοντας και επεκτείνοντας σημαντικά ιστορικά κτίρια, αλλά και σχεδιάζοντας εκθέσεις  για την Αυστρία και την πατρίδα του, την Ελλάδα. Η διατήρηση και μετατροπή σημαντικών κτιρίων από την αλλαγή του αιώνα και τη μεταπολεμική περίοδο —για παράδειγμα, το Μουσείο της Βιέννης, το νηπιαγωγείο Schweitzer Spende (Ελβετική Δωρεά) και το βιεννέζικο Urania— μαρτυρούν το εύρος των δραστηριοτήτων του. Συμμετέχει επίσης ανελλιπώς σε διαγωνισμούς και εκθέσεις στην Αυστρία και το εξωτερικό φροντίζοντας για την αρμονική συνύπαρξη του παλιού με το καινούριο, που άλλωστε αποτελεί κατευθυντήρια γραμμή σε πολλά από τα έργα του. Πολύ σημαντικά είναι επίσης τα αναρίθμητα ταξίδια μελέτης, που πραγματοποίησε και πραγματοποιεί — Ολλανδία (1968/1080/1984/1993), ΕΣΣΔ (1973), Αίγυπτος (1878), Μεξικό (1978), Κίνα (1986), Αλβανία (1989), Φινλανδία (1996) κ.ά. Έχει πραγματοποιήσει πολλές δημοσιεύσεις και διαλέξεις στην Αυστρία και το εξωτερικό.